Ég er búin að vera óttalega andlaus eitthvað seinustu daga, hef ekki haft mikinn áhuga á að gera nokkurn skapaðann hlut og búin að hafa miklar áhyggjur af þessari líðan minni…. But then it hit me!!! Þarf maður alltaf að vera á spaninu í gegnum lífið? Það er búinn að vera mikill hraði á mér undanfarna mánuði og margt og mikið búið að gerast á tiltölulega stuttum tíma og ég held bara hreinlega að undirmeðvitundin hafi sest niður með verkalýðsfélaginu og farið í verkfall!!! Og það þarf ekkert að vera eitthvað slæmt mál, síður en svo, manni veitir hreinlega ekki af því að upplifa tíma annað slagið þar sem maður er ekki á það miklum hraða að enginn geti haldið í við mann. Ég meina, ef allt fer eins og ég vil (sem er reyndar alls ekki vís) þá eru miklir og spennandi tímar framundan með miklum og drastískum breytingum (ætla ekkert að segja um þetta mál fyrr en eitthvað hefur komið í ljós) og þá er það ekkert nema góður hlutur að vera búin að eiga svolítið rólega tíma og hlaða batteríin sem eru búin að vera tóm í marga mánuði. Og ef ekkert verður af þessum breytingum, nú þá sit ég bara uppi með fullhlaðin batterý og hæfari til að takast á við hlutina, er það ekki:)

Pabbi og Röggi skelltu sér í bæinn í gær til að sjá Deep purple og Röggi sagði mér að þau ætla nokkur að fara í útilegu á Hólum um helgina, og bauð mér að koma með og ég er mikið að spá í hvort ég eigi ekki bara að skella mér:) Það væri fínt að enda sumarfríið á góðri útilegu. Á samt ennþá eftir að ákveða mig….

Well held ég nennissu bara ekki lengur:)

Hrafnhildur
Andlaus en ánægð meðða